Jakie są 3 sposoby na generowanie zleceń produkcyjnych?
Ręczne utworzenie z poziomu ekranu zleceń. Zlecenie można dodać samodzielnie, bez powiązania z wcześniejszymi zamówieniami, korzystając z polecenia „Dodaj” na ekranie zleceń. W nowym oknie należy ręcznie odszukać produkt z kartoteki, wskazać jego wariant, podać planowaną ilość do wyprodukowania oraz określić typ zlecenia. Typ P wymaga podania zewnętrznego odbiorcy, natomiast typ M jest traktowany jako zlecenie wewnętrzne (np. na magazyn) i nie wymaga jego wskazywania.
Wygenerowanie na podstawie zamówień od klientów. Proces ten polega na pobraniu zamówień (np. dokumentów ZK) bezpośrednio z systemu magazynowego na ekranie zamówień Mozarta. Użytkownik zaznacza jedno lub wiele zamówień na liście, a następnie klika polecenie „Generuj zlecenie”. Program przetwarza wybrane pozycje z zamówienia od klienta i automatycznie tworzy na ich podstawie zlecenia produkcyjne, przypisując do nich odpowiedniego odbiorcę.
Wykorzystanie planów produkcyjnych i narzędzia prognozy. Ten sposób pozwala na jednoczesne analizowanie potrzeb i generowanie zleceń zbiorczych. W zakładce planów produkcyjnych lub oknie prognozy można stworzyć listę zapotrzebowania, dodając produkty ręcznie oraz importując je z istniejących zamówień. Narzędzie to analizuje wymagane ilości względem aktualnych stanów magazynowych. Przygotowaną listę zapotrzebowania można zapisać w formie planu (do wielokrotnego wykorzystania), a następnie za pomocą polecenia „Generuj zlecenia” utworzyć odpowiednie zlecenia produkcyjne dla całej grupy wprowadzonych produktów.
Jak działa proces dekompletacji wyrobów gotowych w Mozarcie?
Proces dekompletacji wyrobów gotowych w programie Mozart jest działaniem odwrotnym do procesu raportowania zlecenia produkcyjnego. Oznacza to, że zamiast zużywać surowce i przyjmować gotowy produkt, system wykonuje przychód wewnętrzny (PW) na materiały ze struktury (zwracając je na magazyn) oraz rozchód wewnętrzny (RW) na wyrób gotowy, zdejmując go ze stanu.
Oto jak krok po kroku działa ten proces:
1. Uruchomienie narzędzia do dekompletacji W zależności od konfiguracji, proces można rozpocząć na dwa sposoby:
- Z menu podręcznego na konkretnym zleceniu: wybierając polecenie Zadanie -> Dekompletuj. Zaletą tej metody jest to, że domyślne dane zlecenia podstawię się do okna automatycznie.
- Z menu głównego: wchodząc w zakładkę Własne -> Dekompletacja. W tym przypadku dane zlecenia oraz pozycje należy zaczytać i wprowadzić ręcznie z kartotek.
2. Weryfikacja ustawień i konfiguracja Zanim zrealizuje się dekompletację, należy upewnić się, że w konfiguracji wtyczki odpowiednio wskazano magazyny dla dokumentów PW i RW (najlepiej po kodzie magazynu zdefiniowanym w systemie magazynowym). W ustawieniach można również włączyć opcję podwójnego zatwierdzania dekompletacji (np. przez kierownika) – jeśli jest wyłączona, dekompletacja realizowana jest natychmiastowo.
3. Przebieg procesu na oknie dekompletacji
- Wybór pracownika: Na początku należy wskazać pracownika ze słownika Mozarta, który wykonuje operację.
- Weryfikacja danych zlecenia: System wyświetla numer zlecenia, symbol i wariant towaru oraz ilość (domyślnie planowaną, ale można ją ręcznie edytować). Opcjonalnie można tu także wprowadzić numery partii, jeśli są obsługiwane w procesie.
- Pobranie składników: Po kliknięciu przycisku „Dodaj pozycję”, system zaciąga dane ze zlecenia. Wyświetli się produkt główny (który zostanie zeszczodowany) oraz lista wszystkich materiałów, które w wyniku dekompletacji zostaną ponownie przyjęte na wskazany magazyn.
- Zatwierdzenie: Kliknięcie przycisku „Dekompletuj” realizuje operację (bądź „Anuluj dekompletację”, aby z niej zrezygnować).
4. Skutki magazynowe Efektem zatwierdzenia procesu w Mozarcie jest wygenerowanie dokumentów w zintegrowanym systemie magazynowym. Powstaje dokument RW (Rozchód Wewnętrzny) zdejmujący z magazynu produkt gotowy oraz dokument PW (Przychód Wewnętrzny) przyjmujący odzyskane materiały. Oba dokumenty są opatrzone odpowiednim komentarzem informującym o tym, że wynikają one z procesu dekompletacji.
Jak tworzyć grupy produktów o różnych rozmiarach i wariantach?
W programie Mozart zarządzanie produktami o różnych rozmiarach lub opcjach wykonania można zrealizować na dwa główne sposoby, w zależności od tego, czy potrzebujesz wygenerować całą siatkę rozmiarową (np. dla branży odzieżowej), czy po prostu utworzyć alternatywną recepturę dla tego samego produktu.
1. Wykorzystanie pluginu „Struktury grupowe” (Automatyczne siatki rozmiarów)
Jest to dedykowane narzędzie, które pozwala na zdefiniowanie całej grupy towarów (np. pełnej rozmiarówki) na podstawie jednego wyjściowego produktu bazowego, co eliminuje konieczność ręcznego tworzenia każdego rozmiaru z osobna.
Proces ten wygląda następująco:
- Stworzenie produktu bazowego: Najpierw dodajesz nowy towar (np. „Bluza”), określasz go jako produkt, przypisujesz do odpowiedniego wydziału i budujesz jego podstawową strukturę dodając niezbędne materiały.
- Dodanie grupy produktów: Z poziomu pluginu wybierasz opcję „Dodaj grupę produktów”.
- Zdefiniowanie Presetu: W polu „Preset” określasz cechę definiującą grupę, czyli np. rozmiar. Aby wprowadzić nową rozmiarówkę, wpisujesz pożądane wartości oddzielając je średnikiem, np. XS;S;M.
- Użycie znaku Hashtag (#): W polu z nazwą towaru wpisujesz nazwę produktu bazowego, ale musisz dodać znak # (np. Bluza #). Jest to kluczowe, ponieważ system automatycznie podmieni ten znak na wartości ze zdefiniowanego presetu. Dzięki temu wygenerują się osobne indeksy magazynowe dla każdej pozycji (np. Bluza XS, Bluza S, Bluza M) i każdy z nich otrzyma strukturę skopiowaną z produktu bazowego.
- Modyfikacja zużycia: Po wygenerowaniu grupy możesz wejść w opcję edycji struktury i zdefiniować inne zużycie materiałów dla każdego wygenerowanego rozmiaru (np. wskazując, że rozmiar M zużywa więcej materiału niż XS). Następnie, podczas planowania produkcji, dla całego takiego zlecenia głównego można rozbić ilości do wyprodukowania na poszczególne wygenerowane rozmiary.
2. Wykorzystanie standardowych Wariantów struktury (Alternatywne receptury)
Jeżeli nie generujesz siatki rozmiarowej, a dany produkt posiada po prostu inną wersję technologiczną (np. inny wariant smakowy, kolorystyczny lub wykonany z użyciem innego zamiennika), należy korzystać z wariantów struktury.
- W oknie poprawiania danych składnika, w zakładce struktury wybierasz z panelu bocznego „Warianty” i klikasz „Dodaj”. Nadajesz mu nazwę (np. „wersja wegańska”, „wersja ekskluzywna”).
- Aby znacznie przyspieszyć pracę i nie budować technologii od zera, możesz użyć opcji „Skopiuj”. Wskazujesz istniejący wariant domyślny, a system kopiuje całą jego strukturę materiałową oraz operacje.
- W skopiowanym nowym wariancie wystarczy jedynie usunąć niepotrzebne składniki lub podmienić je na te, które odróżniają ten wariant od wersji podstawowej.
- Podczas tworzenia zlecenia produkcyjnego na ten wyrób, program wyświetli rozwijaną listę i zapyta Cię, w jakim konkretnie wariancie chcesz dany produkt wyprodukować.
Jakie są różnice między zleceniem typu P a typem M?
Typologia zleceń P i M w systemie Mozart
Główne różnice między zleceniem typu P a zleceniem typu M w programie Mozart wynikają z ich przeznaczenia oraz wymagań dotyczących uzupełniania danych w formularzu zlecenia:
- Zlecenie typu P (Produktowe): Jest to zlecenie przeznaczone do realizacji dla odbiorcy zewnętrznego (klienta). Tworząc ten typ zlecenia, wymagane jest podanie kodu odbiorcy. Zlecenia tego typu zazwyczaj generuje się bezpośrednio pod konkretne zamówienia sprzedażowe.
- Zlecenie typu M (Materiałowe): System interpretuje je jako zlecenie wewnętrzne, zlecane w celu wyprodukowania towaru na własny magazyn lub przesunięcia między magazynami w obrębie jednego zakładu. Tworząc to zlecenie nie ma wymogu wskazywania zewnętrznego odbiorcy, a po wybraniu tego typu okno z wyborem kontrahenta zostaje ukryte.
Jak działa właściwe bilansowanie stanów magazynowych w systemie?
Główne różnice między bilansowaniem wstępnym a właściwym w programie Mozart opierają się na tym, czy system blokuje surowce w magazynie oraz czy planuje wytwarzanie brakujących elementów.
Bilansowanie wstępne:
- Ma charakter głównie informacyjny – służy do sprawdzenia, czy na magazynie znajduje się wystarczająca ilość surowców i półproduktów potrzebnych do realizacji zlecenia.
- Nie wykonuje żadnych rezerwacji materiałowych w systemie magazynowym. Surowce nie są blokowane i wciąż mogą być wykorzystane do realizacji innych zleceń produkcyjnych w tym samym czasie.
- Nie generuje podzleceń na wykonanie półproduktów występujących w strukturze zlecenia.
- Jest to bardzo przydatne narzędzie (np. dla działu zaopatrzenia), gdy chcemy jedynie zweryfikować zapotrzebowanie i braki bez ingerencji w blokowanie stanów magazynowych.
Bilansowanie właściwe:
- Poza samą weryfikacją dostępności, system domyślnie generuje dokumenty rezerwacyjne w zintegrowanym systemie magazynowym.
- Materiały zostają zarezerwowane (zablokowane) na poczet konkretnego zlecenia, uniemożliwiając zużycie ich do innych zadań.
- Automatycznie generuje podzlecenia na półprodukty, jeśli brakuje ich aktualnie na stanie magazynowym.
- Stanowi pierwszy, konieczny krok do faktycznego uruchomienia i procesowania zlecenia produkcyjnego.
Warto dodatkowo zaznaczyć, że system pozwala na pewną elastyczność. W konfiguracji bilansowania można całkowicie wyłączyć opcję wystawiania dokumentów rezerwacyjnych podczas bilansowania właściwego, jeśli firma preferuje pracę bez fizycznego blokowania stanów magazynowych. Ponadto, bilansowanie właściwe można w razie potrzeby powtarzać (np. po przyjęciu nowej dostawy) – Mozart automatycznie usunie wtedy stare rezerwacje i wygeneruje nowe, dopasowane do aktualnych stanów.